Antoniów– wieś w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim, w gminie Stara Kamienica (NE: 50.9011779, 15.4896819 ). Mała wieś o rozproszonej zabudowie, w Górach Izerskich (332.34) we wschodniej części Grzbietu Kamienickiego na południowych zboczach góry Świerczek (588 m n.p.m) opadających ku dolinie potoku Kamienica.
Inne nazwy: 1783r. – Antoniwald, 1786r. – Antonienwald, 1947r. – Antoninów, 1948r. – Antoniów.
Okoliczne wzniesienia zbudowane są z granitognejsów. Wieśleży na wys. 520-550 m. W okolicy duże kompleksy leśne o przewadze świerka. Partie dolinne zajmują użytki rolne. Dolia część wsi łączy się z zabudowaniami Chromca. W górze wsi na wschód od zabudowy leży źródło Karola.
Historia
Antoniów powstał w Iatach 1660-1670 jako folwark w dobrach Schaffgotschów. Wcześniej na jego terenie działali w XVII w. szklarze związani z niewielkimi hutami w Chromcu i Piechowicach. Folwark z czasem przekształcił się w wieś o luźnej zabudowie z charakterystycznie rozrzuconymi pojedynczymi chałupami.
W 1682 r. wieś otrzymała nazwę od imienia hr. Antoniego von Schaffgotscha. W 1747 r. zamieszkiwało ją 41 zagrodników i chałupników, a w 1786 r. było ich 53, a liczbę mieszkańców szacowało się na 252. Czynna była też papiernia. W 1840 r. było tu 140 przędzarzy. 18 innych rzemieślników i handlarzy oraz papiernia, tracz, młyn do mielenia kory dębowej i młyn wodny. W tym czasie Antoniów liczył 309 mieszkańców.
W 1976 r. było 37 gospodarstw rolnych (ok. 100 mieszkańców), natomiast w ostatnich latach dwukrotnie wzrosła liczba ludność utrzymującej się ze źródeł pozarolniczych.
Przy drodze stoi drewniana dzwonnica sygnalizacyjna z brogowym daszkiem. Wzniesiona na przełomie XIX/XX w.
Antoniów w całości zachowała pierwotny układ i zabudowę, złożoną z różnic ukształtowanych zagród. Liczne chaty o konstrukcji przysłupowej, szachulcowej, zrębowej i mieszanej, gł. z z XIX w.
Do 1945 r. w Antoniowie funkcjonowało schronisko „Krömerbaudc” z 12 miejscami w 5 pokojach. Obecnie jest to część ośrodka kolonijnego.
