NE: 50.823242, 16.178925, ZOBACZ NA MAPIE
332.42 – Góry Wałbrzyskie

Grupa skał zlepeińcowych w północnej części Masywu Trójgarbu, na zachodnim stoku Czernicy (470 m n.p.m.). Powstały ze zlepieńców, które są skałami osadowymi, a zlepeińce owstały ze żwiru zlepionego spoiwem. Te. pod Czernicą, zbudowane są ze stosunkowo dużych otoczaków o średnicy kilku centymetrów. Dzięki temu łatwo rozpoznał z jakich skał się wywodzą – są to m.in.: ryolity, granitoldy, pisakowce, kwarcyty, kwarce, gnejsy, łupki, lidyty i zieleńce.
Budowa geologiczna Masywu Trójgarbu.

Masyw Tróigarbu powstał 230 mln lat temu – pod koniec górnego karbonu, gorąca magma zaczęła przeciskał się ku górze, a po zakrzepnięciu utworzyła skaty porfirowe tworzące zarówno Trójgarb, jak i Chełmiec czy Mniszek. Geologicznie Trójgarb jest częścią depresji (niecki). śródsudeckiej, której powstanie wiąże się z okresem schyłkowego dewonu i niższej części karbonu dolnego. Efektem ówczesnych ruchów górotwórczych doszło do wypiętrzenia łańcuchów górskich, a z czasem – pod koniec dolnego karbonu – do zalania niższych obszarów przez morze. Płytka zatoka morska wycofała się z tych terenów stosunkowo szybko, co doprowadziło do powstania rozległego bagniska, w którym gromadziły się szczątki roślinne. To one dały początek okolicznym pokładom węgla. Pamiątka po morskiej historii tych terenów są tez skały osadowe, z których zbudowane są dolne partie Trójgarbu. Szczyt otaczają zlepieńce, szarogłazy oraz soczewy wapieni.

 

Charakterystyczne są tu też głazy narzutowe – inaczej eratyki – czyli fragmenty litej skały przyniesione przez lądolód. W okresie zlodowaceń lądolód sięgał do wysokości 530 m na Ślęży, a jego jęzory wypełniały rozległe obniżenie pomiędzy Marciszowem a Wałbrzychem, sięgając wysokości 580 m n.p.m. na okolicznych szczytach.

Głazy narzutowe można spotkać w wielu miejscach na niżej położonych terenach u stóp Trójgarbu, jak również w korytach potoków płynących z Masywu. Osobliwością tego miejsca są jednak głazy występujące powyżej 500 m n.p.m.